تبليغاتX
قره نی - اگه کامل وصل بشی ، سه احساس متفاوتو تجربه میکنی !
 

۱-

                               زبان مقابل چشمها کم می آورد

                           و من که این ۲ را چقدر دوست می دارم

                                                این ۲

                                               دو میوه ی وحشی

                                                        دو بال

                                                    دو سنجاق

                                 نه ، برای وصل کردن یک سنجاق هم کافیست .

                                         دوشنبه ۲ /۷ /۸۶  

۲- اینم یه نثر :

                      «  تولّد »

 

دستها پناه می برند به هِجر اسماعیل

و آفتاب ِ اسوَد ِ هجر لبها را گرم می کند که خدا نزدیک است

خانه به گرمی لبخند می زند و خدا در را می گشاید ، در دل ما را بروی خودمان

 

در جایی که نسبش به بهشت می رسد جرعه جرعه سیراب می شویم از زمزم ، کوثر

و خدا جلادهنده ی دل است نزدیک کودکی های نزد ِ یخ در بهشت

 

انگار همه چیز اینجا جمع شده است ، همه جا

از طور سینا و قدس و هر آنچه مقدس است نزد انسان ،تا گرمی آغوش عشق از پدر تا مادر ، تا آن کسی که آفریده شده است برای تو

می رسی

کم کم تب فرو می نشیند

آرام می شوی ، قلبت تند نمی زند

و دلیلی برای دویدن نیست

شاید هیچ جا اینقدر نزدیک نباشی به خودت ، به خدا  ،به نفس های عمیق به اکسیژن

 

آرام می شوی و بعد کمی فراموشی می گیری

انگار پیش از این نبوده ای خلاصه می شوی تنهای تنها در خودت

نئشه می شوی و سکوت از چشمهایت فریاد می زند :

                                                 حرم امن است ، امن تر از آغوش مادر

 

پیدای پیدا ، گم می شوی از پیدایی میان آنهمه سپید جامه

یکرنگ آینه می شوی و دلت را منعکس می کنی

و بعد یادت می آید

                           چقدر  « التماس دعا »

                           چقدر اشک

                           چقدر « خوشا به سعادتت »

 

یکی یکی آدمها پیدا می شوند و به خدا سلام می کنند

سلام هایی که در بدرقه فرستاده اند

شاید اینجا بهتر

                  بهتر

                    بهتر بشود آدم بود

و بعد ...

 که چقدر زود تمام می شود

ولی خدا نکند در دلت تمام بشود

برمیگردی

و خدا نکنددوباره قصه از سر زندگی شبیه قبل از تولد پیش خدا

                                                                    خدا نکند

                                                                        خدا نکند

                                                                          خدانکند  .                         

                                                                یکشنبه ۱۴ اسفند ۸۴

 

 

**********

            «   تب ریز  ِ تبریز »

 تبریز ، من در تب ریز یأس بودم

دختر بندرهای شرجی

مسموم سموم  ِ سرما

یخ زده بودم ، تب ریز

هیجان به هذیان می آمد

هستی به طعنه می کشید

زبان به شکایت زبانه

و من به هیچ کس نمی کشیدم

                        به هیچ کس ِ ناکس ،

                             که نبود هیچ

                             تنها ،  طعم بی نمک دست می دادم

                            و هنوز گرم ، داغ ، تب ریز

  باغچه پر از گل بود

                        اما یخ

 قندیل می بست صدا

            پیش از آنکه بچکد

            روی گوشهای سرما سوخته

  پیش از انکه بفهمی مزه ی آخرین حرف چه بود « دوستت دارم »

           چطور می خواستی بچشی ؟

                      حتی یخ زده بود « دوستت دارم »

و تبریز

         که تب ریز بود مثل من

                      با پنجره های بخار گرفته

                     و من ، کوره بودم

                     می سوختم

                                در سکوت .

                                                                 یکشنبه ۲۸ دی ۸۴

 ***********

در پایان از دوستانی که منو با آدرس قبلی لینک کردن خواهش میکنم  آدرس جدید رو پیوند کنن

 

+ نوشته شده توسط طوبی در شنبه 28 مهر1386 و ساعت 11:20 قبل از ظهر |


Powered By
BLOGFA.COM